Μια φορα κι εναν καιρο ηταν ενα σπουργιτι που το προλαβε ο χειμωνας. Το χιονι βαρυνε τα φτερα του και επεσε στη Γη οπου μεγαλες νιφαδες αρχισαν να το σκεπαζουν.Ειχε παγωσει και δεν ειχε δυναμη να φωναξει για βοηθεια. Οταν ηταν ετοιμο να πεθανει περασε μια αγελαδα,το εχεσε κι εφυγε. Το σπουργιτι λυπηθηκε και θυμωσε που του φερθηκε ετσι.Ομως μετα απο λιγο η κοπρια το ζεστανε. Αρχισε να νιωθει ολο και καλυτερα κι απο την χαρα του αρχισε να κελαηδαει. Τοτε το ακουσε μια γατα και πλησιασε.Το καθαρισε απο την κοπρια και το εφαγε. Συμπερασμα;Οσοι μας ριχνουν στα"σκατα"δε θελουν παντα το κακο μας, οσοι μας "βοηθουν" δε θελουν παντα το καλο μας και οταν εχεις χαρα προσεχε με ποιον τη μοιραζεσαι, καμια φορα η σιωπη δεν ειναι χρυσος αλλα ειναι σιγουρα πολυτιμη... (Cris Dervisis)